Bewegingswetenschapper Dirk – Trail des Fantômes 2019

Raceverslag: Trail des Fantômes 2019.
– Dirk van den Berg –

Ik begin direct met een tip, een must-see voor iedere hardloper: The Barkley Marathons, een heel intrigerende Netflix-documentaire over de zwaarste trailrun ter wereld. Voor degenen die hem nog niet gezien hebben, stop met lezen en ga direct kijken. En nog een keer. En nóg een keer.

Voor de meesten die hem waarschijnlijk dus al wel gezien hebben: in de documentaire wordt Gary “Lazarus Lake” Cantrell gevolgd, founder van de ultra trail in Frozen Head State, Tennessee, Amerika. De trail bestaat uit 5 loops, 5 rondes van ca 35km die binnen 60 uur afgelegd moeten worden. En dat is lastig, erg lastig, vanwege de omstandigheden, de onzekerheid binnen de wedstrijd, de tijd van het jaar, maar zeker gezien de 16.500 hoogtemeters die de lopers moeten overwinnen. In de eerste 10 jaar finishte niemand. En zelfs in de 2019 editie was de derde ronde de finish voor de last-man-standing.

Naast de intelligentie en humor van Gary, een middelbare man met baard, die als startsein van de trail een sigaretje opsteekt, gaat het in de documentaire vooral om het selecte groepje deelnemers en hun ervaring, hun verhaal over het afzien. De quote die me het meest is bijgebleven komt van Gary zelf: “in de race is iedereen elkaars tegenstander, maar zodra iemand uitvalt of om wat voor reden ook stopt, wordt hij of zij direct opgenomen in het geheel van de race”

 En die quote is exact wat ik van mijn eerste ultra run heb overgehouden tijdens de Trail des Fantômes begin augustus: Het gevoel bij een groep individualistische lopers te horen. Iedere loper loopt zijn eigen race, in eigen tempo, met een eigen doel voor ogen. Maar toch loopt iedereen ook weer samen, zoals bij Strava segments, waarbij iedereen op een zeker moment toch tegen elkaar loopt. Ook al zie je elkaar de hele trail niet, toch beleef je hem hetzelfde; Je weet dat iedereen dezelfde helling naar boven – of naar beneden gaat. Je weet dat iedereen tot z’n middel door de Ourthe moet en je weet dat iedereen heel trots is bij de finish. Alsof de 2019 editie van des Fantômes een film is die alleen gemaakt kan worden met de acteurs die de opnames individueel maken.

Trail des Fantômes 2019

Trailrunnen is vooral een mentaal ding

Als bewegingswetenschapper ben ik altijd getriggerd geweest in het mentale aspect van sport. Waarom willen sporters beter worden, steeds grenzen willen verleggen? Waarom willen ze dagelijks trainen om dat ene doel te bereiken? En laat dat nou precies zijn waar trailrunnen over gaat: kijken en ervaren waar je lichaam – zowel fysiek als mentaal – toe in staat is. En dat is in veel gevallen vaak veel meer dan je in eerste instantie zou denken.

Uiteraard heb ik een gedegen voorbereiding gehad: Ik heb een gezondheidstest gedaan waarbij mijn aerobe en anaerobe drempel werd vastgesteld en waarop een 4-weeks loopschema werd gemaakt wat ik keurig heb gevolgd. Fysiek kun je je lichaam vrij gemakkelijk klaar maken, maar je weet pas echt wat het is als je aan de start staat en gewoon maar gaat beginnen.

 En zo is het ook bij mij gegaan, nooit gedacht dat ik een 50k trailrun met 2000+ hoogtemeters zou lopen, en dat ook nog een fantastisch vinden, ha! Een perfect gepijlde tocht langs en door de Ourthe, beklimmingen en afdalingen langs touwen, en dan de Maboge op het einde. Het begin ging lekker tot de eerste post op 14km, daarna een lang en technisch lastig stuk tot kilometer 33, waarna ik ruim de tijd heb genomen om wat te herstellen en te eten. Het 3e stuk tot kilometer 44 ging verrassend soepel waarna ik het laatste gedeelte – inclusief de muur van Maboge – het bevestigende gevoel had dat het me ging lukken. En dat, kan ik je verzekeren, loopt erg lekker!

“That was easy”

Als je me nu zou vragen, “goh Dirk, maar waar denk je dan aan tijdens de 7,5 uur durende race?”, moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik ben zo opgegaan in de tocht, de natuur, mijn mede-lopers, mijn eten en drinken (poehee, wat heb ik gedronken) dat de afstand en tijd voorbij gleden voor ik het erg in had. De focus die hebt op het lopen zelf, en daardoor nergens anders aan kunt denken is heel fijn. Geen afleidende gedachtes over m’n bedrijf, to-do lijstjes, of sociale verplichtingen. Even alleen maar hier en nu.

Alsof ik in een bubbel liep waar ik pas na de finish uit kwam. En dat het een van de moeilijkste, maar tegelijkertijd een van de makkelijkste sportieve uitdagingen is geweest die ik ooit heb  gedaan.

Eigenlijk zou er – net als bij de Barkley Marathons – voor iedere finisher een rode drukknop klaar moeten liggen waarop je mag slaan als je het hebt gehaald. Met het geluid “That was easy”…

Honger naar een volgende ervaring

En nu? Denise van Hout, van Rønnør Eindhoven, tipte op haar beurt mij op een andere intrigerende documentaire: ‘When Heroes become Legends’, een online film over het lopen van 4 Belgische ultraruns variërend van 150 tot 250km in één jaar. Laat ik deze maar eens gaan kijken en me laten inspireren voor een volgende doel. Misschien wel een meerdaagse run, who knows.

Dirk van den Berg
42 jaar, ondernemer en vader van 3

 

Zie je een foutje in de tekst?
Laat het ons dan weten. Dankjewel!