Expatrunner Carin – Marathon Taipei 2018

Raceverslag: Marathon Taipei 2018.
– Carin Pieper –

Greetings, fellow runner! Congratulations! You are now eligible to participate in the 2018 Taipei Marathon race event activities.”
Met dit bericht begon op 13 september mijn marathonavontuur in Taiwan. Ik wist toen nog maar kort dat ik een half jaar voor werk naar Taiwan zou gaan, en had me min of meer in een opwelling ingeschreven voor de loting van de Marathon van Taipei. Ik zat nog volop in een zwaar seizoen van Spartan races, maar zo’n unieke kans wilde ik niet voorbij laten gaan. En nu moest ik er aan geloven ook.

Fast forward naar 9 december. Afgelopen dagen had ik een hysterisch gevalletje van ‘taper craze’ te pakken. Eerste klas hypochondrie met zware benen die never-nooit-niet op tijd hersteld gaan zijn, overal pijntjes, buitenproportioneel emotionele reacties op alles en iedereen en serieuze twijfel aan mijn verstand en kunnen. Mijn plan om onder 3:45 te finishen voelt als een onmogelijke opgave, ook al zou dat gezien mijn huidige pace op marathonhartslag moeten lukken. De omstandigheden maken het moeilijk in te schatten hoe het zal gaan, dus we zullen zien.

Als om 4:30 uur de wekker gaat is mijn onzekere gevoel nog niet over, maar ik volg mijn pre-race rituelen en sta om 6:15 uur in het startvak met over mijn hardloopkleren heen de allerlelijkste, allergoedkoopste ‘made in Taiwan’ sweater die ik zo snel kon vinden. Zoals alles hier gaat ook de start van de marathon met veel ceremonie gepaard. Een legertje hoogwaardigheidsbekleders wordt op het podium geroepen en de burgemeester doet een woordje. Het meeste versta ik niet, maar ik tel enthousiast mee af in het Chinees en dan ben ik op weg.

De eerste vijf kilometer vallen me zwaar. Het is druk op het parcours, mijn belt zit me te vervelen en ik krijg de onzekerheid van de afgelopen dagen maar niet van me afgeschud. Gelukkig is mijn snelheid goed: al na een kilometer of drie zit ik op 5’18”, het tempo dat ik wil vasthouden om mijn PR te halen. Er is niet veel publiek aan de kant, maar de groepjes Taiwanezen die er staan zijn super-enthousiast. In de gezichten van deze uitbundige mensen zie ik de gezichten van mijn man, mijn ouders, Kari en André en al die anderen die van zo ver weg met me meeleven en me toejuichen. En als de route vervolgens langs de meest magnifieke tempels, historische plaatsen en typisch Taiwanese parken leidt kan het genieten beginnen. Wat is dit gaaf!

 

Qua hardlopen in dit land ben ik al heel wat gewend, toch verbaas ik me ook nu weer over de lopers om me heen. Het miezert een beetje en heel veel lopers houden hun plastic regenponcho nog kilometers lang aan. Massa’s mensen rennen op teenslippers, al dan niet met sokken. De meeste vrouwen dragen ondanks dat de thermometer dik 20 graden aangeeft lange mouwen en een lange tight. Voor het blanke schoonheidsideaal hebben ze veel over: tijdens mijn trainingen heb ik volop dames zien joggen met parasol in de hand!

Inmiddels ben ik al een aardig eind op weg. Op een paar vervelende pace-killing momenten na (keerpunten om een pionnetje heen, hoge bruggen die ook nog glad zijn vanwege de regen, wegversmallingen en plotselinge tegenwind) zit ik goed in het cadans en mijn kilometertijden worden steeds sneller. Pas bij kilometer 35 begin ik het zat te worden en met nog 5 kilometer te gaan is de lol echt ver te zoeken. Wat niet helpt is dat de metingen van mijn beide GPS afstandmeters steeds verder afwijken van de kilometerbordjes langs de kant. Daar zit nu al bijna een kilometer tussen, dus ik moet er rekening mee houden dat ik na 42,2 kilometer nog een heel eind door moet tot de finish.

Ik spreek mijn trukendoos aan om vol te houden en het lukt: ‘just keep swimming’ zonder te vertragen door die laatste kilometers heen. Ik word door mijn running app na 3 uur en 33 minuten gefeliciteerd met het behalen van mijn doel en niet lang daarna komt de finish in zicht. Ik mag mezelf feliciteren met een absolute droomtijd van 3:36:56! Reden genoeg om mijn man wakker te bellen (het is 3 uur ’s nachts in Nederland) en heel hard te jubelen van blijdschap.

Als ik een paar uur later terug ben in mijn woonplaats Hsinchu en in Nederland de dag begint is het net alsof ik jarig ben: de felicitaties strómen binnen en langzaam dringt het bij mij ook door. Holy shit zeg. Ik heb ’t echt geflikt!

 

Wij feliciteren Carin met deze geldige prestatie én bedanken haar voor het delen van deze ‘oversease’ ervaring!