Peggy

Peggy Hurkmans: een gemeentesecretaris die houdt van de sfeer bij trails.

Het is onverwachts heel warm als we de Gulbergen opklimmen. We hebben beiden ons water in de auto laten liggen. Toch lopen we stug door. Het is het waard om een mooi plaatje te schieten vanaf “het dak van Brabant”, met zijn 60 meter boven nap. Voor trail-, bergen- en natuurliefhebber Peggy Hurkmans een ideaal trainingsgebied. Ze heeft het rennen nodig, naast haar 24/7 baan als gemeentesecretaris bij de gemeente Heeze – Leende.

“Gemeentesecretaris ben je eigenlijk de hele dag”, vertelt Peggy. Ruim twee jaar heeft ze deze taak. Na zeven jaar als afdelingshoofd bij de gemeente Heeze – Leende, vond ze het wel weer tijd voor een volgende stap. “Ik ben ambitieus en daag mezelf uit. Steeds die comfortzone uit om weer beter te worden.” Ooit begon ze als beleidsmedewerker en werkte ze bij adviesbureaus. Altijd voor gemeentes. “Ik werk bij de overheid vanuit een overtuiging dat we er zijn om de mensen goed te helpen en te bedienen. En dan is gemeentesecretaris een heel dienstbaar beroep. Ik ben precies het scharnierpunt tussen politiek en organisatie. Dat vind ik het interessante en het leuke eraan.”

Ze geeft leiding aan 70 medewerkers binnen de gemeente Heeze – Leende en samen met de gemeentesecretarissen van Cranendonck en Valkenswaard stuurt ze nog eens 200 man aan in de zogenaamde A2-samenwerking. Deze drie gemeentes werken op bedrijfsvoeringsgebied, onder meer financiën en personeel, samen. Het is een baan met 80 tot 90% overleggen en de andere tijd bereidt ze die overleggen voor, ’s avonds of in het weekend zittend op de bank met de iPad.

“Ik voel die verantwoordelijkheid voor al die mensen wel. Dat vind ik prettig, ook om te merken dat mensen het prettig vinden als je gevoel hebt bij waar zij mee bezig zijn en waar ze tegenaan lopen.” Ze zit graag tussen de mensen en is oprecht geïnteresseerd, zegt ze. “Ik zit niet altijd op mijn kamer maar ook aan een bureau gewoon tussen de mensen. Dan probeer je ook wat op te pikken van de gesprekken die plaatsvinden en te ervaren wat er leeft. Van nature ben ik een IWAB (‘ik weet alles beter’). Dat heb ik moeten loslaten. Als je mensen wilt motiveren om mee te denken dan moet je niet altijd alles beter weten. Ik heb geleerd om soms wijselijk mijn mond te houden.”

Nu net na de verkiezingen heeft ze het druk. Er is een nieuw college van B&W en een nieuwe gemeenteraad. Dat is vooral veel kennis maken, heidagen en bestuurlijke overleggen, legt ze uit. Ze werkt vaak ’s avonds en dan schiet het trainen er wel bij in, bekent ze. “En ik ben er niet zo goed in om om half zeven op te staan om te gaan trainen.” Het liefst traint ze 2 tot 3 keer in de week maar in deze tijd komt ze aan 1 tot 2 keer.

Ze ging ooit hardlopen toen ze net in Eindhoven kwam wonen, dat was in 2002. Om mensen te leren kennen sloot ze aan bij een hardloopclub. Ze was judo gewend, een korte en krachtige sport met wedstrijdjes van drie, vier minuten. Hardlopen leek haar wel een mooie manier om nieuwe mensen te leren kennen. “Ik kon er echt geen hout van, had het nog nooit gedaan. Vroeger had ik ook echt een enorme hekel aan hardlopen. Het duurde wel anderhalf jaar bezig om mijn lichaam om te turnen naar een duursporter.” Ze liep in 2003 haar eerste halve marathon. “Dat was wel snel, ja, want als ik iets doe dan ga ik ervoor, ik ben best fanatiek.” Een tijdje trainde ze alleen tussen carnaval en de halve van Eindhoven en de hele winter niet. “Sinds 2009, 2010 is dat veranderd. Sinds die tijd train ik bij Running Team Notenboom en train ik de hele winter door.”

Hardlopen is voor Peggy een manier om in conditie te blijven en om haar hoofd leeg te maken. Ze heeft wel een loopgroep nodig en niet alleen voor de sociale contacten. “Het is voor mij een stok achter de deur. Als ik altijd alleen zou moeten gaan dan zou het er de helft van de tijd bij in schieten.”

Tegenwoordig loopt ze het liefst trails. Ze houdt van de sfeer, de natuur, het gaat niet om een tijd en iedereen heeft lol. Het moet voor haar vooral leuk zijn. Voor het eerst heeft ze geen doel voor ogen. “Ik heb de afgelopen jaren best veel gelopen. Dus dacht ik: laat ik eens een jaar gewoon kijken wat er op me af komt. Dat is niet gebruikelijk voor mij.”

Peggy’s mooiste herinnering is de Eiger Trail in Zwitserland, waar ze in 2015 en 2016 de 51 km liep.

 

Met dank aan Corine Spaans voor fotografie en tekst!