Youri

Youri Doreleijers ondernemer, horecaman en ultraloper en dan vooral in de (Franse) bergen.

Net terug van vakantie, vertelt Youri Doreleijers over zijn hardloop ambities, geliefde trainingsgebied en gewoon “hoe hij in het leven staat”. De mede-eigenaar van de Stadsbrouwerij heeft hectische weken achter de rug. Op 16 juni openen hij en zijn compagnon, David Hendrich, een tweede brouwerij in Tilburg. Tijdens zijn vakantie nam hij de tijd om zich te bezinnen en zijn route uit te zetten naar de 125 km van Chamonix op 27 augustus.

Het was een vakantie waarbij hij voor het eerst in zijn leven acht dagen een dagelijkse route deed: ’s morgens van de hotelkamer naar het zwembad, ’s middags lunchen, weer liggen en ‘s avonds weer wat eten. Tussendoor een beetje de Giro kijken want ‘op die bergetappes ben ik helemaal gek’ en hij kan niet de hele dag in de zon, dan valt hij in slaap. ’s Avonds vroeg naar bed, hij had het nodig, vertelt hij. Twee keer ging hij op pad om te rennen en de Griekse bergen te verkennen.

We lopen over de Malpie, in Valkenswaard, een rondje van 5 km. “Leuk om te lopen als training en het is hier gewoon super mooi.” Twee jaar geleden stond een gedeelte in de brand, daarna zijn er veel bomen gerooid en is de oude vegetatie terug gehaald, vertelt Youri. Dat maakt dat het er nu heel open is.

Youri houdt van de bergen en daar bewegen: snowboarden, bergwandelen, met ski’s naar boven wandelen terug skiën en dan de rest van de dag lekker met zijn vriendin Iris doorbrengen. Ze zijn nu acht jaar samen en zijn beiden zelfstandigen. Zij is webdesigner en hij horecaman en ondernemer. Samen willen ze ooit een boscafé beginnen, met veel dieren. Want Youri is gek op dieren. Samen hebben ze een hond Indy. Die is ook mee tijdens onze wandeling. “Had wel wat beweging nodig na een week bij schoonouders.”

In de bergen werd de 35-jarige besmet met het ‘loopvirus’. Dat was zes jaar geleden. Zijn broer woonde een toen in Oostenrijk en liep een wedstrijd, de Grossclockner Berglauf, van 13 kilometer en zo’n 1400 hoogtemeters. Youri, nog rokend bij de start; voelde toen geen schaamte. “Ik ging eigenlijk altijd alleen maar uit en stond achter de bar. Ik ben echt zo’n horecamens. In mijn studententijd was ik vrij lui. Had altijd wel interesse voor sport maar dan om te kijken”, zegt hij breed lachend. Hij ging de uitdaging aan werd geraakt door de aanmoedigingen van zo’n 2000 man die hem over de finish schreeuwden. Hij raakte ‘verliefd’, het leek wel of een topatleet was. Zijn kramp negerend, want ja, getraind was hij niet.

Sinds die tijd is hij gaan rennen en dan vooral trails. Want dat vindt hij gaaf: de bergen in, en zolang mogelijk rennen. Dat is zijn uitdaging. Geen tijd voor ogen maar gewoon rennen, 107 km, 60 of 53, of welke ‘lange’ afstand dan ook. “Vaak vragen mensen: ‘hoe hard loop je eigenlijk’. Maar ik heb echt geen idee. Dat is juist het mooie. Ik vergeet soms ook gewoon waar ik de laatste twee drie uur was. Zo’n cadans heb ik dan, ik vergeet alles om me heen.”

Meestal koppelt hij zijn vakantie aan een wedstrijd of gaan ze naar een mooi trainingsgebied, zoals de Canarische Eilanden. Maar deze week was even nodig. Het waren heftige weken waarin er voor trainen geen tijd was. Weken waarin hij veel leerde, vooral over zichzelf. “Je bent heel druk met de werving van je medewerkers, zorgen dat je een team krijg in een vreemde stad. Waar je geen netwerk hebt. Dat kost toch altijd net wat meer energie. Het kostte tijd om de juiste mensen bij je te zoeken, mensen die het leuk vinden om bij je te komen werken.” Net zoals de Stadsbrouwerij in Eindhoven is hun nieuwe bedrijf een brouwerij. “Je maakt een eigen fabriekje en dan moet je aan allerlei wet- en regelgeving voldoen. En dat in combinatie met een monumentaal pand. Ik ga voor kwaliteit wat weer voor een aantal budget overschrijdingen heeft gezorgd. Ik ben blij als we opengaan als er weer wat geld binnenkomt.”

“Ik heb die afgelopen week ook goed kunnen nadenken over waar ik nou toch eigenlijk mee bezig ben?” Door zijn ‘hypergefocusdheid’ krijgt hij een soort tunnelvisie. “Maar er zijn meerdere wegen en je moet het met andere mensen doen en dat vergeet ik nog wel eens”, zegt hij. “Dan moet je af en toe even kunnen relativeren daarom is zo’n weekje weg echt ideaal en sport is ook echt ideaal. De combinatie van rust en sport en even weer jezelf te resetten dat is altijd wel nodig.”

Afgelopen zomer liep hij de 107 km in Chamonix. Omdat hij zich in zo’n flow voelde liep hij de hele marathon in Eindhoven. Veel te snel voor zijn doen, op de helft liep op een schema van 3 uur en 12 minuten. Bij de 25 km kwam de pijn maar hij zette door. “Dat had ik niet moeten doen, mijn lichaam was nog herstellende van vier weken ervoor. Mijn fysio zei: ‘Je hebt gewoon alles opgesoupeerd daar ga je nog heel lang last van hebben.’”

Na zijn weekje vakantie heeft hij zijn doel voor het hardlopen goed kunnen overpeinzen. Hij wilde gaan voor de 125 km in Chamonix. “Het ademt sport daar. Je hebt bergbeklimmers, trailrunners, fietsers. Vanuit over heel de wereld: Japan, Australië en noem maar op. Eind augustus komen ze daar om mee te doen aan de ’s werelds grootste trail: Ultra Trail – Mont Blanc (UTMB). En dan ademt ook het publiek sport. Het lijkt wel of je een bergetappe fietst in de Tour de France.” Zijn doel is nog steeds die 125 te lopen maar eerst wil hij weer de balans vinden tussen werken, sporten en rust. Sport gaf hem altijd structuur en die wil hij weer terug. Uiteindelijk hoopt hij de 170 km te lopen en door de 125 te lopen, kwalificeert hij zich daar voor. “Die 170 is nog extremer, technischer, meer klimmen, veel single tracks. Echt werken met handen en voeten.”

De 107 en 125 km maken onderdeel uit van de Ultra Trail – Mont Blanc (UTMB). Er zijn verschillende afstanden de kortste is zo’n 53, 56 km. Door die te lopen haal je punten en daarmee kwalificeer je je voor de volgende afstanden: 70/80+, 100+, 125 en de 170 km.

 

Met dank aan Corine Spaans voor fotografie en tekst!